ری در مقادیر میانگین مقاومت به شکست گروههای آزمایش وجود دارد(05/0P). تفاوت های معناداری در مقادیر میانگین مقاومت به شکست بین گروههای 4 و 5 با سایر گروههای آزمایش وجود داشت(05/0P). تفاوت معناداری در مقاومت به شکست گروههای 1، 2، 3وجود نداشت(05/0P).
نتیجه گیری : برای دندانهای درمان ریشه، بازسازی ریشه با پست شفاف و سمان رزینی پاناویا و ساخت تاج با کامپازیت رزین نوری میزان مقاومت به شکست دندانها را تا حد دندان های سالم افزایش داد.
کلید واژه ها : مقاومت به شکست، فایبر پست، سمان رزینی، کامپوزیت رزین
فصل اول
مروری بر متون و مقالات
مقدمه
درمان دندانهای درمان ریشه شده که ساختمان تاجی آنها دچار تخریب شدید شده اند، همیشه مدنظر بوده است . بیماران و دندانپزشکان برای ترمیم چنین دندانهایی، بدنبال روشی بوده اند که ترمیم دوام و بقای بیشتر داشته و از هزینه های گزاف و مراحل پیچیده، مستثنی باشد. امروزه بسیاری از دندانپزشکان استفاده از سیستم های پست پیش ساخته را ترجیح می‌دهند، زیرا آنها بسیار کاربردی،کم هزینه و در برخی موارد نسبت به پست وکورهای ریختگی محافظه کارانه ترند.
در ریشه ها ی به شدت تخریب شده، یک فایبر پست متصل شده بطور ادهزیو ممکن است استحکام شکست را بهبود بخشد و توزیع و انتقال استرس بهتری را انجام دهد، بنابراین سبب تقویت دندان می‌شود.
از جمله روشهای ترمیم دندانهای اندو شده استفاده ازپست و کور ریختگی، پستهای پیش ساخته، بیلدآپهای تاجی به کمک مواد ترمیمی مانند آمالگام، کامپوزیت و … می باشد که البته هر کدام دارای مزایا و معایبی هستند. به دلیل استفاده وسیع از این نوع درمان ها، و با توجه به اینکه قسمت اعظم مواد پرکننده کانال (گوتاپرکا) برای ایجاد فضای پست تخلیه می شود و همچنین امکان وجود کانالهای فرعی نیز هست و گوتاپرکای باقیمانده در قسمت اپیکالی کانال نیز نمی تواند سیل لازم را برای کانال فراهم نماید، ایجاد سیل به وسیله مواد سازنده پست و کور و ماده چسباننده مهم و ضروری است .
÷همواره باندینگ بین سمان و پست یکی از مشکلات سمان کردن پستها است. به نظر می رسد با استفاده از کامپوزیت به جای پست سمان شونده یکی از اینترفیسهای باند شونده حذف می شود و مسئله باندینگ فقط موکول می شود به کفایت باند بین دندان/ ادهزیو/ کامپوزیت و همچنین مشکل C -فاکتور زیاد در حین سمان کردن پستها حذف می شود. اگر تصور کنیم که در واقع یکی از علل اصلی شکست در درمانهای ترمیمی، کاهش مقاومت به شکست دندان و ترمیم است لذا هدف این مطالعه بررسی مقاومت به شکست دندانهای اندو شده با روشهای مختلف ترمیم تاج و ریشه می باشد.
کلیات
کامپوزیت رزین
کامپوزیت عبارت است از مخلوط فیزیکی مواد مختلف تا میانگینی از خواص مطلوب این مواد حاصل شود. بدنبال کوشش هایی برای بهبود خصوصیات رزین آکریلی پرنشده، Bowen در سال 1962 نوعی ماده ترمیمی پلیمر درست کرد که با ذرات سیلیکا تقویت شده بود. این ماده پایه و اساس برای موادی شد که امروزه به آنها رزین کامپوزیت می گویند و رایج ترین ماده ترمیمی همرنگ دندان می‌باشد(2 و1).
رزینهای کامپوزیتی بصورت ترکیبی از فیلرهای غیرارگانیک (سخت) که با پلیمر دای متاکریلات (نرم) پیوند خورده اند، در سال 1960 معرفی شدند. بطوریکه ویژگیهای فیزیکی آنها را به ویژگیهای عاج و مینا نزدیک می کرد. پیشرفتهای آنها شامل لایت کیور شدن، باند شدن به اجزا دندان، کاهش سایش و … می باشد و حتی پیشرفت آنها منجر شده که اکنون در ترمیمهای محافظه کارانه خلفی نیز به کار روند(2).
ساختمان کامپوزیت ها
اجزاء تشکیل دهنده کامپوزیت های امروزی شامل ماتریکس رزینی (زمینه آلی) یا فاز پیوسته، ذرات فیلر یا فاز پراکنده (غیر آلی)، عوامل اتصال دهنده (لایه حد فاصل) (Silan) و عوامل دیگر میباشد(3و1). که به بررسی آنها می پردازیم:
1- قسمت آلی (Organic matrix=continuous phase)
فاز ماتریکس آلی شامل ترکیبات زیر است:
a) منومر: منومر اصلی که در غالب کامپوزیت ها استفاده می شود، Bis,GMA
می باشد که در سال 1957 توسط Bowen معرفی شد و از پلیمریزه شدن آن یک پلیمر مشبک ایجاد می شود که یک راکسیون گرمازا می باشد. این پلیمرها در مقایسه با رزینهای آکریلی سخت تر بوده و دارای انقباض کمتری می باشند. منومر دیگری که استفاده می شود، UDMA است که نوع تغییر یافته Bis GMA می باشد. UPMA-Bis-GMA دارای وزن مولکولی بالا و در نتیجه سیالیت پایین در دمای اتاق است، بنابراین باید به آن منومرهای رقیق کننده اضافه شود.
(b رقیق کننده: برای افزایش سیالیت منومرهای UDMA-Bis-GMA، منومرهای رقیق کننده مثل تری اتلین گلیکول دی متاکریلات (TEG-DMA) و متیل کریلات (MMA) به آنها اضافه می شود. امروزه در برخی کامپوزیتها از آروماتیک دی متاکریلات به عنوان منومر اصلی استفاده می شود که سیالیت خوبی دارد و نیاز به رقیق کننده ندارد(4و2).
2-فیلر (Filler)
فیلر موجود در اکثر کامپوزیت های معمولی کوارتز سائیده شده است که ماده ای بسیار سخت بوده و باعث افزایش استحکام و مقاومت کامپوزیت ها نسبت به سایش می شود. تقریباً تمام خواص کامپوزیت ها با افزایش میزان فیلر بهبود می یابد ولی سیالیت آن کاهش می یابد(4و2). نوع، اندازه ذرات، میزان توزیع، ضریب انکسار و سختی فیلر عواملی اند که بر روی خواص کامپوزیت اثر می گذارند.
کامپوزیت ها معمولاً رادیولوسنت اند، لذا در رادیوگرافی نمی توان حفرات پر شده با این پلیمرها را از پوسیدگی ثانویه یا عاج دکلسیفیه تشخیص داد، بنابراین امروزه ترکیبات رادیواپک در فیلرها بکار می رود که منجر به ایجاد انواع نرم تر فیلر می گردد و این خود باعث می شود زبری سطح کاهش پیدا کند و از سایش دندانهای مقابل نیز جلوگیری می کند.
3-عوامل اتصال دهنده (Coupling agents)
برقراری پیوند بین ذرات فیلر و ماتریکس رزینی، به منظور خواص مطلوب در کامپوزیت ها و حفظ این خواص ضروری است. وجود این پیوند موجب می شود استرسها از ماتریکس رزینی و نرم و شکل پذیر به ذرات فیلر که سخت تر هستند، انتقال یابد. اتصال بین دو فاز رزینی و فیلری که در کامپوزیت ها توسط عامل اتصال دهنده امکان پذیر می شود. استفاده مناسب از عامل اتصال دهنده سبب بالا بردن خواص فیزیکی و مکانیکی گشته و نیز با ممانعت از نفوذ آب در حد فاصل فیلر و ماتریکس باعث ثبات هیدرولیتیک کامپوزیت می گردد. متداولترین ماده ای که برای این منظور استفاده می شود، یک سایلن (Silane) است. سایلنها ترکیبات فلزی -آلی هستند که دارای سیلیکون می باشند. مولکولهای سایلن دارای دو سر فعال می باشند که یک سر آن قادر به اتصال با گروه های هیدروکسیل موجود در سطح ذرات سیلیکات و سر دیگر آن قادر است که از طریق اتصالات دوگانه مونرمرهای ماتریکس رزینی با آنها پلیمریزه گردد(6و5و4و3).
4-عوامل دیگر
الف)Initiator-activator system (سیستم آغاز کننده-فعال کننده) :
این سیستم در ساختمان کامپوزیت ها به دو فرم وجود دارد.
a) Auto Polymerization Light Polymerization (b
سیستم های دوال کیور را نیز می توان به این مجموعه اضافه کرد، بدین صورت که شروع پلیمریزاسیون توسط نور و ادامه آن به صورت Auto Polymerization می باشد(7).
ب) مهار کننده ها (lnhibitors)
مولکولهایی هستند که با جذب رادیکال ها مانع از پلیمریزاسیون ناخواسته و یا پیش از موقع می گردد. این مواد برای تامین shelf life کافی برای کامپوزیت های دندانی به کار می روند. از جمله این مواد می توان به 4-متوکسی فنل و 2،4،6 تری بوتیل اشاره کرد. هیدروکینون از بازدارنده هایی است که بیشترین استفاده را دارند(8).
ج) رنگدانه ها (Pigments)
ذرات آلی یا غیر آلی به اندازه 1/0 تا 1 میکرون اند که به طور یکنواخت در ماده زمینه ای پخش می شوند تا رنگ دلخواه، شفافیت و یا کدورت را در محصول ایجاد کند.
د) ثابت نگهدارنده های ماوراء بنفش (Uv-stabilizer)
وظیفه حفاظت پلیمر را در برابر اشعه ماوراء بنفش به عهده دارند و از زرد شدن کامپوزیت جلوگیری می‌کنند. معمولاً بنزوفنون به عنوان جاذب اشعه ماوراء بنفش استفاده می‌شود.
طبقه بندی کامپوزیت ها
معیارهای مختلفی برای طبقه بندی کامپوزیت ها در نظر گرفته شده است:
* بر اساس ترکیب ماتریکس (Bis BMAیا UDMA)
* بر اساس روش پلیمریزاسیون: خود به خود سخت شونده – با اشعه ی ماوراء بنفش سخت شونده
با نور مرئی سخت شونده – سخت شونده دو گانه – سخت شونده مرحله به مرحله یا Stage cure
* بر اساس اندازه ی ذرات فیلر: بر اساس اندازه ی ذرات فیلر: مگا فیل (انذازه ی ذرات 2-5/0 میلیمتر)، ماکروفیل (100-10 میکرون)، میدی فیل (10-1 میکرون)، مینی فیل (1-1/0 میکرون)، میکروفیل (1/0-01/0 میکرون ) و نانو فیل (01/0-005/0 میکرون). تلاش هایی برای بهبود صافی و قابلیت پرداخت سطح رزین های کامپوزیت منجر به ساخت کامپوزیت های میکروفیل شده است. اساس آنها از ذرات بی نهایت ریز سیلیکا است که اندازه شان 02/0 تا 04/0 بوده و از این رو رزین Microfine و Microfilled یا قابل پرداخت نام دارد. ویژگی های خوشایند رزین های میکروفیل سطح بی نهایت صافی است که هنگام پرداخت ایجاد می کنند که فقدان آن مشکل اصلی کامپوزیت های معمولی است.
* بر اساس میزان پر کننده (درصد حجیمی یا وزنی): طبقه بندی کامپوزیت ها بر اساس فیلر نشان دهنده ی خواص کامپوزیت است چرا که تقریبا تمام خواص کامپوزیت ها به فیلرها مربوط است و با استفاده از حد بالاتری از فیلر می توان تمام خواص را بهبود بخشید. تنها مشکل این است که هر چه میزان فیلر بیشتر باشد از فلوی ماده نیز کاسته میود(10و9).
* بر اساس کاربرد کامپوزیت ها
* All-purpose: در بیماران با ریسک پوسیدگی کم و در تمامی انواع حفرات
* کامپوزیت قابل متراکم شدن(Packable): در حفرات کلاس یک، دو و شش توصیه شده است. این کامپوزیت ها دارای محتوای فیلر بالا و توزیع فیلر خاص می باشند.شکل فیلر این کامپوزیت ها متخلخل و بزرگتر می باشند که نتیجه ی این حالت قوام محکم تر آن در مقایسه با کامپوزیت های هیبرید است. همچنین ماتریکس رزینی آنها جهت افزایش محتوای فیلر دچار تغییرات شیمیایی شده است. مزیت عمده این نوع مواد، سهولت بیشتر در ایجاد نقاط تماس اینتر پروگزیمال در ترمیم های کلاس دو است. از این نوع کامپوزیت ها می توان به عنوان یک درمان جانبی به جای ترمیم های آمالگام بهره برد.
* کامپوزیت های قابل سیلان (Flowable) : در ترمیم حفرات کوچک، حفرات کلاس پنج، مسدود کردن شیارها و فرورفتگی ها و نواحی تحت استرس کم، بعنوان بیس حذف کننده ی استرس زیر کامپوزیت هیبرید یا کامپوزیت قایل متراکم شدن به دلیل ضریب الاستیسیتی پایین آن و در دندانپزشکی کودکان توصیه شده است. این رزین ها در مقایسه با مواد معمول ترمیم ها ی کامپوزیت مستقیم، حجم فیلر کمتری دارند و به همین دلیل ویسکوزیته ی آنها کمتر است، هرچند که انقباض و سایش این مواد بیش از حد معمول است(12و11و8).
خواص کامپوزیت ها
انقباض پلیمریزاسیون
واکنش پلیمریزاسیون، انقباض خالصی در نتیجه کراس لینک ایجاد می کند. هرجه حجم فیلر یک رزین کامپوزیت بیشتر باشد انقباض کمتر خواهد بود. در نتیجه کامپوزیت های میکروفیل که کمترین درصد حجمی ذرات فیلر (50-32%) را دارند درصد انقباضی خطی شان از بقیه بالاتر است (3-2%) و کامپوزیت های هیبرید انقباض خطی کمتری نشان می‌دهند(4/1-6/0%) (13).
انقباض کامپوزیت ها در دو مرحله ی pre-gel و post-gel رخ می دهد.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه ارشد دربارهمصرف کنندگان، گندم و برنج، مصرف کننده
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید