اووسیست دفع می کنند (38).
در اسپانیا، از 19 کره آلوده، 16 کره تلف شدند (38).
در کانادا، از 2 کره ( با سن 1 و 6 هفته ) کره جوان تر تلف شد (38).
در لوئیزیانا، از 22 کره پونی ( با سن 9 تا 28 روز )، 64 درصد بیمار بوده و 3 کره تلف شدند.
همچنین در لوئیزیانا، 2 کره از 17 کره نژاد تروبرد ، 3 کره از 14 کره اسب کوارتر و 3 کره از 26 کره پونی ، در مرتع همراه با مادرشان به عفونت مبتلا شدند. در بررسی مشابهی که یکسال بعد در خلال کره زایی صورت گرفت، هیچ عفونتی در 58 کره اسب ، کوارتر عرب و پونی یافت نشد (38).
6-7-1) حیوانات وحشی و شکاری :
اطلاعات اپیدمیولوژی در مورد چنین حیواناتی ناچیز است و اغلب مربوط به مشاهدات اتفاقی در جمعیت های کوچک است.
این حیوانات ممکن است از طریق تماس مستقیم، با آلوده کردن محیط ، به عنوان مخازن بالقوه مهم عفونت برای دام های اهلی عمل کنند.
پس از آن که برای اولین بار کریپتوسپوریدیوم پارووم در موش شناسائی شد، تا کنون حضور این انگل در دیگر جمعیت های جوندگان نیز به ثبت رسیده است. حضور گسترده جوندگان در تمام مراکز کشاورزی باعث فراهم آوردن یک مخزن بالقوه برای دام های مهم از نظر کشاورزی می شود.
عفونت به کریپتوسپوریدیوم پارووم در خرگوش دم پنبه ای و موش خرمای خاکستری گزارش شده است. همچنین راکون های جوان بدون علامت و آلوده نیز یافت شده اند.
گونه های مختلفی از گوزن (وحشی و پرورشی) می توانند به عنوان مخزن عفونت باشند. همچنین در آمریکا از روباه های خاکستری که به علت ابتلا به دیستمپر مرده یا در حال مرگ بودند، عفونت کریپتوسپوریدیوم تنها در 3 تا از 157 روباه حضور داشت (38).
7-7-1) سگ سانان :
در سال 1983، فوکوشیما و هلمن برای نخستین بار کریپتوسپوریدیوم را از یک سگ نژاد پامرانین با سن یک هفته مبتلا به اسهال گزارش کردند.
در اتریش، 21 مورد از 70 نمونه مدفوع (6/19 درصد) جمع آوری شده از پارک های عمومی مثبت بودند (38).
در ایالت لوئیزیانای آمریکا، 2 توله 6 هفته ای نژاد مخلوط که مسمومیت همزمان با توکسافن در یکی از آنها وجود داشت آلوده گزارش شدند (38).
در سال 1987، در یک بررسی در شیلی که توسط آریا صورت گرفت، 20 درصد از سگها آلوده گزارش شدند (24 ، 39 ، 75).
در سال 1989، یوگا و همکارانش وجود اووسیست را در 3 قلاده سگ ولگرد از 213 قلاده سگ ولگرد (4/1 درصد) در هیو گوی ژاپن که فاقد علامت بالینی بودند گزارش نمودند و اعلام کردند که آلودگی در سگ های زیر 6 ماه قالب است (24 ، 49 ، 66).
در همین سال جرمت و بلاندل، تک یاخته را از 13 قلاده سگ از 29 قلاده سگ بدون علامت بالینی در فرانسه جدا کردند (24 ، 66).
در سال 1990، ریگز آلودگی را درسگ های بدون علامت بالینی و همچنین سگ های با علامت اسهال از سن یک هفته تا بلوغ گزارش کرد (24).
در همین سال گرین و همکاران آلودگی به این انگل را از یک پوینتر نر 5 ساله با مقایسه اسهال متناوب به مدت یکسال از جورجیای آمریکا گزارش نمودند که این نتیجه توسط مطالعات بافت شناسی انجام گرفته روی بیوپسی روده مورد تائید قرار گرفت.
دانشجوئی که این سگ را نگهداری می نمود و اسهال درمانی را برای این پوینتر انجام می داد دچار اسهال خود به خود محدود شونده کریپتوسپوریدیایی شد (63).
در همین سال ارتیز و همکاران آلودگی را در یک قلاده سگ از 102 قلاده سگ ولگرد از اسپانیا گزارش کردند (49).
در سال 1993، جافری و همکاران اطلاعات خود را مبنی بر وجود آلودگی در 5 قلاده از 49 قلاده (2/10 درصد) سگ های بدون علامت بالینی را از جورجیای آمریکا منتشر نمودند (24، 66).
در همین سال گریماسون و همکاران آلودگی یک قلاده سگ از 100 قلاده سگ را از 7 پارک عمومی غرب اسکاتلند گزارش دادند که این آلودگی مربوط به منطقه بازی کودکان بوده و موضوعی نگران کننده برای سلامت عمومی اعلام شد (68). اما در بررسی های سرولوژیک در اسکاتلند پادتن های ضد کریپتوسپوریدیوم در 16 قلاده از 20 قلاده سگ (80 درصد) مورد مطالعه در اسکاتلند یافت شده است (38).
در همین سال جانسون و گاسار حضور اووسیست را در بررسی مدفوع سگ ها گزارش نمودند (110).
در سال 1996، کاساپ و همکاران طی بررسی خود در شهر زاراگوزا در اسپانیا روی نمونه های مدفوع 81 سگ بین 2 ماه تا 13 سال که شامل 37 سگ خانگی و 44 سگ ولگرد بود، آلودگی رادر 6 قلاده سگ (4/7 درصد) بین 2 تا 6 سال گزارش نمودند. از این 6 قلاده سگ، 3 قلاده سگ خانگی بودند و به ترتیب 2 ماه ، 3 ماه و 18 ماه سن داشتند و هر 3 قلاده سگ خانگی دچار اسهال بوده اند. 3 قلاده سگ آلوده دیگر، سگ های ولگرد بودند که نشانه ای از اسهال نداشتند و 5 تا 6 ماه سن داشتند.
تفاوت معناداری بین سگ های جوان زیر 6 ماه و سگ های مسن تر وجود نداشته، همینطور شیوع در سگ های خانگی (11/8) و سگ های ولگرد (8/6) بوده که از لحاظ آماری اختلاف معناداری وجود ندارد.
در میان این 81 سگ، 10 سگ مبتلا به اسهال بودند که شامل 9 سگ خانگی و یک سگ ولگرد بودند و 30 درصد سگ های دچار اسهال و 2/4 درصد سگ هایی که اسهال نداشتند، آلوده بودند. بیشترین شیوع در سگ های خانگی کمتر از 6 ماه اعلام شد، اما هیچکدام از 8 سگ ولگرد با سن مشابه آلوده نبود (40).
در سال 1996، کیم و همکاران از کره جنوبی طی بررسی نمونه مدفوع 257 سگ در 4 ناحیه کره 9/7 درصد سگ ها را آلوده به این تک یاخته گزارش نمودند (83).
مورگان در سال 2000، آلودگی را در 2 قلاده سگ با اسهال آبکی یا خونی با عفونت همزمان پاروو ویروسی یا ترومبوسایتوپنی وابسته به ایمنی گزارش کرد (64).
جعفری و همکاران در سال 1381 طی نمونه برداری از 200 قلاده سگ (136 قلاده نر و 64 قلاده ماده) با قوام مدفوع طبیعی و اسهال از شیراز، 3 مورد (5/1 درصد) را آلوده گزارش کردند که ازاین 3 مورد 2 مورد نر بودند (5 ،6 ).
آل داوود و همکارانش نیز در سال 1383 در شهر تهران از 96 قلاده سگ ولگرد و خانگی (5 سگ خانگی با علامت بالینی و دارای اسهال و 91 قلاده سگ ولگرد) نمونه برداری کردند، که در پایان 2 مورد آلوده به کریپتوسپوریدیوم بودند. (یک قلاده سگ ماده با سن 4 ماه از 5 سگ خانگی دارای اسهال و یک قلاده سگ ماده با سن 8 ماه از 91 قلاده سگ ولگرد)
عشریه نیز در سال 1383 در شهر ساری از 150 قلاده سگ ولگرد خانگی (120 سگ خانگی که 6 قلاده از آنان دارای اسهال بودند و 30 قلاده سگ ولگرد) نمونه برداری کرد که در مجموع هیچکدام از 150 قلاده مورد آزمایش آلوده نبودند.
8-7-1) گربه سانان :
در ایالت کالیفرنیای شمالی ایالت متحده یک گربه 4 ساله با اسهال متناوب به مدت یک سال گزارش شد که ناشی از حضور عفونت همراه با ویروس لوسمی گربه ها بوده است (38).
در ایالت جورجیانای ایالت متحده، یک گربه مثبت گزارش شده که بطور همزمان با ویروس لوسمی گربه ها آلوده بوده است.
در ایالت ایندیانای ایالت متحده، یک قلاده گربه 13 ساله مبتلا به اسهال مثبت گزارش شد که حضور عفونت همزمان با لنفوسارکوم در حیوان تأئید شده است (38).
در نیویورک یک قلاده گربه 6 ماهه با اسهال مداوم آلوده به کریپتوسپوریدیوم بوده است که درمان با داروی پارامومایسین در مورد حیوان موفقیت آمیز بوده است.
در سوئیس، وجود اووسیست کریپتوسپوریدیوم در مدفوع یک بچه گربه تشخیص داده شد و مشخص شد این بچه گربه به عنوان منبع عفونت کریپتوسپوریدیوز در یک پسر بچه 8 ساله بوده است.
در آلمان، 200 قلاده از 300 قلاده گربه (75 درصد) مبتلا به کریپتوسپوریدیوز تحت بالینی بودند.
در یک تحقیق دیگر در آلمان، 3 قلاده از 70 قلاده گربه (3/4 درصد) مثبت گزارش شدند که در این میان 2 قلاده از 40 قلاده از بچه گربه هائی بودند که در محیط داخل نگهداری می شدند.
در سال 1979، در اوزاکای ژاپن وجود اووسیست در مدفوع 5 گربه از 13 گربه گزارش شد. اووسیستهای یک گربه مبتلا به عفونت برای دیگر گربه ها بیماریزا بوده ولی برای موش ها یا خوکچه هندی عفونت زا نبوده است.
در هیوگوی ژاپن نیز 20 قلاده از 507 قلاده گربه (9/3 درصد) مثبت گزارش شدند که 1/6 درصد گربه ها اسهال داشتند.
در توکیوی ژاپن نیز 23 قلاده از 608 قلاده گربه (8/3 درصد) مبتلا به کریپتوسپوریدیوز تحت بالینی گزارش شدند که عفونت در بچه گربه ها شایع تر بوده است.
در لیورپول انگلستان 3 قلاده گربه 4 تا 6 ماهه همراه با اسهال مبتلا به کریپتوسپوریدیوز گزارش شدند (38).
در شهر گلاسکو در اسکاتلند از 57 گربه دامداریهای اطراف شهر، 7 گربه اووسیست دفع می کردند (2/12 درصد) که در این آمار 3/33 در صد آنها (3 قلاده از 9 قلاده) کوچکتر از 6 ماه و 3/8 درصد (4 قلاده از 48 قلاده) بزرگتر از 6 ماه بودند. در حالی که در همین شهر درصد گربه های آزاد و اهلی دفع کننده اووسیست به ترتیب 15 و 12 بوده است که مورد اخیر با 8/3 درصد از گربه های شهری در ژاپن قابل مقایسه است (38).
در یک بررسی دیگر در شهر گلاسکو در اسکاتلند 9 قلاده از 235 قلاده گربه (1/8 درصد) مبتلا به کریپتوسپوریدیوز گزارش شدند که در این میان فراوانی در گربه های وحشی و اهلی یکی بوده اما بیشتر بچه گربه ها آلوده شده بودند و مراحل آندوژن در روده 7 گربه یافت شد (38).
8-1) راه های انتقال کریپتوسپوریدیوز :
مخازن و راههای انتقال کریپتوسپوریدیوز به سه شکل کلی زئونوتیک، غیر زئونوتیک و محیطی (غیر مستقیم) طبقه بندی می شوند.
1-8-1) انتقال زئونوتیک :
گزارشات اولیه باعث جلب توجهات، به وجود ارتباط بین عفونت در انسان، در نتیجه ی مواجهه با گوساله های آلوده شد. موارد زیادی از عفونت ها به طور مستقیم یا غیر مستقیم، از گاو و گوسفند منشأ گرفته است. همینطور بازدیدهای آموزشی از دامداری ها و مراکز خرید و فروش دام ها، حضور افراد در اصطبل های سوارکاری، حمل مدفوع حیوانات برای کود دادن باغ و … نیز مطرح است.
جوندگان کوچک هم ممکن است بتوانند به عنوان مخزن برای عفونت انسان عمل کنند.
عوامل انتقال زئونوتیک را به طور کلی به چهار دسته تقسیم نموده اند :
الف) داشتن ارتباط با دام های همراه :
نشان داده شده که دام های همراه آلوده (به ویژه سگ و گربه) گاه در ارتباط با بیماری در انسان هستند و یا پرندگان زینتی مثل مرغ عشق و … هم می توانند در انتقال آلودگی به انسان نقش داشته باشند.
ب) انتقال از طریق حشرات :
آلودگی می تواند از طریق مگس ها به عنوان ناقل انتقال یابد (1 ، 47 ، 68).
ج) انتقال شغلی :
عفونت در انسان به ویژه دانشجویان دامپزشکی ناشی از مواجهه شغلی با دام های آلوده است. مواجهه شغلی احتمالاً منجر به عفونت مکرر و ملایم و بروز سطح بالایی از ایمنی می شود.
د) انتقال زئونوتیک غیر مستقیم :
افرادی که مواجهه شغلی دارند، ممکن است ناخودآگاه مواد آلوده را به منزل برده و باعث در معرض قرار گرفتن اعضای خانواده به ویژه جوانترها شوند و امکان انتشار ثانویه را فراهم آورند.
2-8-1) انتقال غیر زئونوتیک :
عوامل این انتقال را به پنج دسته تقسیم بندی نموده اند :
الف) انتقال شهری :
انتقال فرد به فرد به ویژه در کودکان متداول است که تأیید کننده این نظریه است که کریپتوسپوریدیوز الزاماً یک زئونوز نیست.
ب) عفونت در افراد با نقص دستگاه ایمنی :
کریپتوسپوریدیوز به صورت تهدیدی برای بیماران ایدزی و دیگر افراد مبتلا به نقص دستگاه ایمنی مطرح است و میزان عفونت در این افراد کمتر از 1 درصد تا بیشتر از 50 درصد در مناطق مختلف جهان متفاوت است.
ج) اسهال مسافرین :

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه ارشد رایگان دربارهدانشگاه تهران، طلاق، فرهنگ اصطلاحات
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید