دارایی های وثیقه ای

بیشتر تئوری های ساختار سرمایه استدلال کرده اند که نوع دارایی هایی که در مالکیت شرکت است بر انتخاب ساختار سرمایه شرکت تأثیر دارد. میرز وماژلوف بیان کردند که پرداخت وام واعتبار تضمین شده دارای مزایایی می باشد. مدل آنها ثابت کرده است که با توجه به این که مدیران شرکتها اطلاعات بهتری نسبت به اشخاص خارج از شرکت نسبت به وضعیت شرکت دارند لذا پرداخت بدهی واعتبار وثیقه شده به وسیله ی اموال ودارایی های شرکت از سوخت بدهی واعتبار جلوگیری می نماید.

به این دلیل شرکتها با دارایی هایی که می توانند به عنوان وثیقه استفاده شود و یا تضمین برای پرداخت بدهی های کوتاه مدت باشد، وام و اعتبار بیشتری را تحصیل و از فرصت های سرمایه گذاری که در آینده بوجود می آید به خوبی می تواند استفاده نمایند. جنسن ومکلینگ[1] (1976) نیز حدس زده اند که اگر بدهی وثیقه شود و وجوه برای یک پروژه محدود شود اعتبار دهندگان امنیت بیشتری را برای وصول طلب خود خواهند داشت. زمانی که چنین تضمینی نباشد بستانکاران ممکن است شرایط مساعد بیشتری را از شرکت طلب نمایند. میرز[2] (1997) نیز حدس زده است که سهامداران شرکتهای اهرمی به منظور تصرف ثروت اعتبار دهندگان اقدام به سرمایه گذاری غیر بهینه می نمایند. اگر بدهی وثیقه شده باشد قرض گیرنده در تصمیم گیری های سرمایه گذاری آتی خود احتیاط می نماید و بنابراین احتمال انتقال ثروت از اعتبار دهندگان به سهامداران کاهش می یابد (مودیلیانی و میلر[3]، 1958).

تیتمن[4](1988) دو شاخص برای ویژگی ارزش وثیقه ای دارایی ها به کار برده اند، شاخص اول دارایی های نامشهود به مجموع دارایی های شرکت بوده است و شاخص دوم نسبت موجودی کالا به علاوه اموال وماشین آلات و تجهیزات به مجموع دارایی ها بوده است اولین شاخص به طور منفی با ساختار سرمایه شرکت ارتباط دارد و شاخص دوم به طور مثبت با ساختار سرمایه شرکت ها ارتباط دارد. همچنین چانک[5](1993) نسبت دارایی های ثابت را به عنوان شاخص ارزش وثیقه ای دارایی ها برده است و اثبات کرد که بین نسبت دارایی ها ی ثابت وساختار سرمایه ارتباط مثبت وجود دارد.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   سلامت سازمانی

1 .Jenson,M.&Meckling

[2] . Myers

[3] . Modigliani & Miller

[4] . Tutmn

[5].Chang,k.h1